Mijn onmogelijke liefde

Onmogelijke Lesbische Liefde

Dit lesbisch verhaal is persoonlijk geschreven door: Liza.

Ik had een onwijs goede vriendschappelijke relatie met een meisje, zelfs iets meer dan vriendschappelijk.

Maar we hadden geen relatie.

We belde elkaar iedere dag en sms’ten nachten dag en nacht met elkaar. Ze was de laatste persoon die ik sprak voor ik ging slapen en de eerste die ik sms’te in de ochtend. We gebruikten elkaar op die manier ook vaak als alarm, dan was zij mijn alarm, dan ik de hare.

Dit is het verhaal van Liza. Heb jij ook een spannend, emotioneel of leerzaam verhaal? Of wil je gewoon je verhaal ergens kwijt? Neem dan contact met mij op.

Naast het contact via de telefoon, zagen we elkaar ook dagelijks op school. Na de lessen gingen we vaak leuke dingen doen, en ik wachtte altijd met haar als zij op de bus stond te wachten. We hebben zelfs drie liedjes samen geschreven, deze zongen we dan naar elkaar door de telefoon. En naast de gewone sms’jes, verstuurde we ook regelmatig licht getinte sms’je naar elkaar.

Ja, we hebben een hoop met elkaar geflirt.

We gaven enorm veel om elkaar en we wilde altijd dingen samen doen. We hebben zelfs stiekem een keer gezoend.

Het begon steeds meer op liefde te lijken en ook steeds vaker kwamen de worden houden van om de hoek zetten.

Dit begon natuurlijk liefelijk met “I love you” zoals je dat wel vaker tegen vriendinnen zegt. Maar hoe ze het nu zei was zo anders, ze meende het echt. Ze hield echt van me. Ik pakte elk moment dat ik kon aan om haar te zien, als ik geen school had en zij wel dan ging ik toch naar school om haar even te zien.

We werden ontzettend blij van elkaar, ze zei ook altijd tegen me: “Ik ben een blijvertje hoor, ik laat je noooooit meer gaan!”. Ik antwoordde altijd hetzelfde, namelijk dat ze een echte engel is.

Mijn Engel!

Haar andere vrienden en moeder keurde onze “vriendschap” niet goed, ze vonden het een vreemde relatie en het was niet slim voor ons beide om vrienden te zijn.

In het begin trok ze zich hier niks van aan, maar hoe verder onze vriendschap omsloeg naar liefde, hoe meer ruzie we hier over kregen.

Ze kreeg steeds meer het gevoel dat ze naar de mensen om zich heen moest luisteren. Ze wilde men hand niet meer vasthouden als we elkaar zagen en ze had moeite om dichtbij me te komen.

Ze vertelde me dat dit kwam omdat elke keer als ze dichtbij kwam, ze iets meer begon te voelen. En dat wilde ze niet, ze wilde niet lesbisch zijn. Ik snapte het niet, we hadden het zo fijn samen. Om haar tegemoet te komen besloten we elkaar even niet meer te zien maar alleen via sms, facebook en bellen contact me elkaar te hebben.

Ik had het hier enorm moeilijk mee, maar ik wilde haar de ruimte geven.

Tijdens deze periode hebben we speciale boekjes gemaakt, we zouden deze volschrijven met hoe we over elkaar dachten en wat we voor elkaar voelden. We zouden deze dan uitwisselen en van elkaar kunnen lezen hoe we ervoor stonden qua gevoelens. In haar boekje stonden hele gemengde dingen, ze verweet mij dat homeseksualiteit een zonde is en dat het niet mag, daarnaast schrijft ze dat ze van me houd en niet zonder me kan.

Ik wist me geen raad met haar gevoelens. Wat kan ik hier aan doen?

Het werd allemaal nog erger toen een neef van haar, haar voorstelde aan een jongen. Dit gebeurde rond dezelfde periode als toen zij had besloten dat ze graag een weekendje met mij weg wilden gaan, zodat we wat langer samen konden zijn. Maar dat terzijde. Ze ging steeds meer om met deze jongen en ik werd alsmaar jaloerser, ik confronteerde haar met mijn jaloezie (soms deed zit dit expres) en ze vertelde mij dat die jongen alleen maar aardig vind het verder niks.

Ze hield alleen van mij en niemand anders maar die gevoelens mocht ze niet uitten. Het werd zo vreemd.

Ik kon niet begrijpen dat zij zo geobsedeerd was door wat mensen over aandenken en zelfs voor haar beslissen. Ze had duidelijk geen interesse in die jongen dus waarom die moeite. Nadat ik haar dit verteld had werd ze kwaad en zei ze dat ze me haatte, nog dezelfde middag kreeg ik een ‘sorry’ sms’je.

Ze bleef steeds meer omgaan met die jongen en ik kon het niet aan. De gedachte dat ze steeds bij hem was en niet bij mij deed pijn. Overdag zag ze hem maar ze ging iedere nacht met mijn stem naar bed.

Waarom konden wij niet samen zijn?? Waarom? Ik mis haar zo!

De ruzies werden meer, maar niks werd er opgelost. Ik besloot toen om een mooi ketting voor haar te kopen en die aan haar te geven. Ik had het helemaal uitgedacht, ik wilde het nog een poging geven.

Ik zou haar in het park verrassen en haar vertellen hoe ik erover dacht en wat ik nou is wilde. Toen ze m’n kettinkje zag was ze heel blij maar ze durfde me te omhelzen om me te bedanken. Ik zag dat ze het wilde maar ze durfde niet. Ik vroeg haar voor de zoveelste keer waarom ze mijn liefde niet kon beantwoorden. Ze besloot deze keer niet eens antwoord te geven.

Twee weken na onze ontmoeting in het park vertelde ze me dat ze de ‘vriendschap’ wilde verbreken. Ze wilde door en dat kon niet met mij in haar hoofd.

Dit alles is nu zo’n 4 maanden geleden en ik heb haar niet meer gezien of gesproken sinds. We hebben heel veel mooie dingen met elkaar gedeeld, en ik ben onwijs blij dat ik haar ontmoet heb maar ik kan het niet voorbij laten gaan dat ik mijn droomvrouw kwijtraak.

Niet zo makkelijk en zonder echte gegronde reden.

Ik denk ook echt dat ze met mij verder wil. Maar ze moet over die drempel heen, ik wil haar vasthouden maar de stap moet ze zelf zetten.

Ik ben benieuwd of jullie nog tips voor mij hebben. Moet ik haar voor altijd met rust laten of moet ik door blijven gaan? Ik hou van haar en wil voor altijd bij haar zijn maar het voelt alsof ik alles al geprobeerd heb. Kunnen jullie mij helpen?

Liefs
Liza

Speak Your Mind

*